Hayat hiç bitmeyen bir yoldur.

İnişleriyle cıkışlarıyla ...

Biz bu yolda yürümeye,

Yürüdükçe tukenmeye, tükendikçe değişmeye mahkum insanlarız.

Bazen bir şarkıdan bazen, acıklı bir filmden bazende

içimizi acıtan mısralardan pay cıkararak kendimizi inişi ve yokuşu olmayan

bir yol ortasınabırakırız.

Bazen engeller , bazen şartlar zorlar çıkamayız.

Bir çözüm vardır mutlaka ama ne nedir bu çözüm.

Çözüme ulaşabilmek için kaldığın yolda yürürsün, yürürsün ve binbirtürlü çıkmazlara girersin.

Hayatın en acı, en çekilmez darbelerini yersin.

Ama bilirsinki hayatsana vurdukça sen sırf hayata gıcıklık olsun diye yoluna devam edersin

Her ugradığın yerde farklı insanlar, farklı sevgiler bulursun...

Rüya olduğunu sanırsın uyanmak istemezsin.

Birgün kara bulutlar çöker kaybolursun.

Yağmurdan sonra anılar kalır o hiç uyanmak istemediğin ruyada...

Devam edersin çıkmazı olmayan yolunda.

Birgün sende öyle bir seversin ki bu sevgi içini bir tahta kurusu gibi kazır

belki karşılık bulamazsın, belkide bulurda mutlu olamazsın.

Sonra bundanda vazgeçersin.

Kalabalığa karışmak onlar içinde yok olmayı düşlersin, olursun yine mutlu olamazsın.

Birgün gün gelir hayatın senin için çizdiği yolun tükendiğini fark edersin.

Birşeyler yapmak istersin.

Farklı hallere farklı düşüncelere bürünürsün.

Kendi içinde boşluğa düşersin.

Yalnızlık artık yakanı bırakmaz.

Ne konuşacak bir dost, ne ana ne baba yalnız sen koskoca dünyada...

Güngelir eline aldığın oyuncak bebeğin sana bakışlarında mana ararsın.

Onunla konuşmak istersin birşeyler anlatırsın.

Bakarsın o seninle konuşmuyor, onuda bir köşeye bırakırsın.

Birgün kapın çalar siyah kıyafetleri ile bugüne kadar hiç görmediğin bir

yabancıyla karşılaşırsın.

Sana acılarının biteceğini söyler.İçinde bir acı hissedersin,

nefesin kesilir.Yol artık biter ve ebedi uykuya dalarsın.

Seni yolun karşı tarafında bekleyen sevenlerinin gözyaşları ve dualarıyla

son yolculuğuna uğurlanırsın.

Bahar SELÇUK